Komplet projektantów dla Sądeczanki. A co z Nowym Sączem? Czy kolejne analizy nie zablokują inwestycji na lata?

Krakowski oddział GDDKiA pochwalił się w mediach społecznościowych wyborem projektanta dla ostatniego, brakującego fragmentu analiz nowej trasy DK75. Krakowska firma Protechnicon przyjrzy się alternatywnemu przebiegowi na odcinku Łososina Dolna – Tęgoborze. Entuzjazm inwestora zderza się jednak z twardą rzeczywistością. Zamiast przygotowywać się do budowy, wciąż analizujemy. Pytanie brzmi: czy to faktycznie krok do przodu, czy raczej recepta na wydłużenie inwestycji w nieskończoność?

Czytaj również: Minionek zawitał do Marcinkowic! Piłsudski z mlekiem, ułańska grochówka i tłumy na kolejowym święcie pod Nowym Sączem

Zgodnie z informacją przekazaną przez GDDKiA zadanie przeanalizowania możliwości zmiany przebiegu trasy nowej DK75 trafi w ręce firmy Protechnicon. To rozstrzygnięcie powtórzonego przetargu, z którego – by urealnić budżet – wykreślono wymóg posiadania kosztownych ekspertów od budowy tuneli.

Wykonawca ma teraz 10 miesięcy na przygotowanie analizy technicznej i środowiskowej dla tzw. wariantu A. Tyle z oficjalnych, teoretycznie pozytywnych wieści.

Ułuda powszechnego zadowolenia

Otwartym pozostaje kluczowe pytanie: czy te ponowne analizy rzeczywiście pozwolą zadowolić wszystkie strony trwającego od lat konfliktu? Z perspektywy inżynierii i procedur administracyjnych wydaje się to skrajnie naiwne.

Przypomnijmy twarde fakty – dla całej trasy, w tym również dla tego odcinka, istnieje już ostateczna w toku instancji decyzja środowiskowa (DŚU) zezwalająca na realizację wariantu C. Zlecanie teraz ponownej analizy wariantu A to wyraźny ukłon w stronę protestujących samorządów i mieszkańców, jednak w praktyce to operacja obarczona gigantycznym ryzykiem.

Co stanie się za wspomniane 10 miesięcy, gdy analiza będzie gotowa?

Jeśli dokument wskaże, że wariant A jest lepszy, inwestora czeka wyrzucenie wywalczonej z takim trudem DŚU do kosza i rozpoczęcie wieloletniej, żmudnej procedury środowiskowej dla tego korytarza całkowicie od zera. Jeśli z kolei analiza potwierdzi wyższość obecnego wariantu C, niezadowolone gminy i tak nie złożą broni, uznając dokument za „z góry ukartowany”, a konflikt rozgorzeje na nowo.

To patowa sytuacja, w której „złoty środek” po prostu nie istnieje.

Dwa możliwe scenariusze 

Jeśli nowe przebiegi drogi na odcinku Łososina Dolna – Tęgoborze nie wypadną lepiej niż wariant C, wówczas skorzystamy z wydanej już decyzji środowiskowej. Przystąpimy do opracowania Koncepcji programowej dokładnie tak samo, jak dla trzech odcinków, które nie wzbudzały kontrowersji. W tym scenariuszu budowa mogłaby się rozpocząć w 2032 r. 

Jeżeli jednak nowe przebiegi wypadną w analizach lepiej, wówczas przygotujemy nowy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Umieścimy w nim wszystkie trzy nowe warianty, wskazując jeden preferowany. W tym scenariuszu budowa mogłaby się rozpocząć w 2035 r., pod warunkiem sprawnego uzyskania nowej DŚU. 

Widmo paraliżu harmonogramów

Trudno nie odnieść wrażenia, że odcinek IV, czyli Łososina Dolna – Tęgoborze, staje się właśnie najsłabszym, potężnie opóźnionym ogniwem Sądeczanki.

Podczas gdy dla sąsiednich fragmentów – odcinka III do Łososiny, gdzie przewidziano 30 miesięcy na realizację, oraz odcinka V do Nowego Sącza, gdzie prace mają potrwać do 36 miesięcy – trwają już zaawansowane prace nad konkretną Koncepcją Programową, środkowy fragment wraca na stół kreślarski do fazy wstępnych analiz.

Istnieje realne zagrożenie, że to rozwarstwienie harmonogramów sprawi, iż nawet po zaprojektowaniu gotowych wjazdów do miast cała inwestycja utknie w martwym punkcie przez nierozwiązany, wciąż „badany” problem góry Just.

Zlecanie kolejnych opracowań i omijanie trudnych, ostatecznych decyzji daje być może złudzenie działania administracji. Jednak w brutalnej rzeczywistości kolejne analizy nie budują dróg – one jedynie mnożą segregatory dokumentów.

Miejmy nadzieję, że pragmatyzm zwycięży, zanim o Sądeczance będziemy musieli rozmawiać w kategoriach kolejnej dekady.